مرکز رشد شريف

ارزشيابى

در یک شرکت کامپیوتری، رئیس قسمت قابلیت اطـمینان در بخش کیفیت بودم و 12 نفر کارمند داشتم. یک روز تصمیم گرفتم ببینم دیگران نظرشان در مورد من چیست. فرمی  تهیه کردم حاوي این پرسش که نظرشان در ارتباط با مدیرشان چیست؟ این فرم شامل نقاط ضعف و نقاط قوت، از نظر کمیت و کیفیت کار بود. همچنین در این فرم خواستم نظرشان را در ارتباط با سایر همکاران (در گروه) نیز اعلام کنند تا آنها هم بتوانند خودشان را از نظر دیگران ارزیابی کنند. پس از تهیه فرم ،آن را بین گروه توزیع کردم و بطور مخفیانه این فرم توسط افراد تکمیل گردید.

هنگامیکه نتایج فرم هاي تکمیل شده را مطـالعه کردم براي خودم شوك بزرگی بود، چرا که تا آن لحظـه فکر می کردم عملکردم فوق العاده می باشد و تمام 12 نفر به من بالاترین راي را خواهند داد. ولی درعمل دیدم فقط 9 نفر راي عالی، 2 نفر متوسط و 1 نفر امتیازخیلی ضعیف داده و عنوان کرده بود که مدیریت شما بسیار ضعیف و اصلاً قابل قبول نمی باشد. این اولین باري بودکه متوجه شدم از ظـاهر و طرز برخورد زیردستان نمی توان در مورد خود، قضاوت کرد. چون همه در ظاهر به رئیسشان احترام می گذارند ،لبخند می زنند و احساس رضایت می کنند ولی در عمل و باطن ممکن است چنین نباشد.

جالب آنکه در هر شرکتی که براي اولین بار این کار را انجام می دهم، باعث شوك بزرگی میان بسیاري از افراد می شود. چون مدیران و همکاران نظراتی در مورد خودشان می شنوند که شاید اصلاً دوست نداشته باشند و در بسیاري از موارد، ابتدا مقاومت کرده و آن را قبول نمی کنند. ولی پس از گذشت زمان به این نتیجه می رسند که اگر می خواهی در شرکت موفق عمل کنی یکی از راه ها آن است که تعداد بیشتري از پرسنل شما را قبول داشته باشند.

البته لازم به ذکر است که این تنها معیار ارزیابی نیست بلکه مکمل روش ها و معیارهاي دیگري می باشد.

منبع: کتاب مدیریت در عمل